Bugünlerde herkesin ağzında bir, “İhanet” Herkesin dilinde bir, “toplumsal çöküş” Ve bugünlerde herkeste bir kendi sessizliği içinde, “kaybolmuşluk” Yorgunluk, tükenmişlik, yılgınlık ya da koyvermişlik… Mutluluk okyanus dibinde bir istiridye tanesi, dal dala bilirsen, bul bulabilirsen… Huzur, fizan kadar uzak işte… Ankara Kasım’ında erken gelen kış. İlkbahar’ da hazana tutulmuş gibi bir his… Ne etmeli ne demeli de şu yüreklerde birikeni aşikâr etmeli… Arada yaptığımı yaptım. Park’ta Mabet ağacıyla sohbete gittim. Hep giderim. O bana hiç yalan söylemez. Kandırmaz beni. İhaneti bilmez. Bir çıkarı da yok benden. Hatta ben ona gam, o bana huzurdur hep… Vardım sincaplar koşturuyor dallarında, kökü ıslak. Geceden çiseleyen kar erimiş. Yaslandım. Dedi: -Hoş geldin. Epeydir ihmal ettin beni.” -Tıpkı hayata geç kaldığım gibi, sana da hep geç kalıyorum değil mi? Bahsettim işte, “ihanetler, toplumsal çöküşler, kopuşlardan” çokça da yorgunluğumdan. Her zaman ki gibi bilgece sohbete başladı… “İhanet dedi. Siz insanlar sadece kendinize değil ki, doğaya da ihanet ediyorsunuz. Oysa; insan yaşadığı çevreye ve doğaya sırt çevirdi mi kendi ayağına sıkmış olur. Yetmiyor; topluma, kendi özünüze ve dostluğa da ediyorsunuz… Mesela, aydın kimdir? Toplumcudur. Görevleri vardır.  Halkın sorunlarına, adaletsizliğe sessiz kalmamalıdır. Sustumuydu bu da ihanet olur. Gerçek bir aydın haksızlık karşısında susmayandır. Ama susuyorsunuz. Tabi bir tanesi daha var ki tüm ihanetlerden öte. Korkuyla, güce boyun eğmeyle, ama en çokta çıkar ilişkileri için; dostluğu, verilen sözleri satıyorsunuz. İşte o saydığın; ihanet, toplumsal çöküş, kayboluş ve sonunda yılgınlık dolu o koca yalnızlıkla başbaşa kalıyorsunuz… Çünkü; insanın umudunu ve doğruluğunu terk etmesi en büyük yabancılaşma ve ihanet biçimidir. Bunu biliyor, biliyorsunuz, ama yapmaktan vazgeçmiyorsunuz. Hele toplumların en ağır adaletsizlikler karşısında bile, “Bu da geçer” diyerek tepkisiz kalmasını ve pasif bir kaderciliğe sığınmasını hiç anlamıyorum. Bir şey diyeyim mi! Ekonomi düzelir, dertler tükenir, sistemler yenilenir. Hani, neredeyse her şey gelir geçer, geçerde; bu toplumsal yozlaşma geçer mi, işte onu ben de bilemiyorum… Zira; bu Mabet var ya, dostunun gözünün içine baka baka yalan söyleyip, yol yürüdüğünü, yol da bulduğuna satanı çok gördü… Çıkar için dostunu satandan, bozuldu mu insandan daha çirkini yok… Ne diyeyim.” Deme bir şey dedim, sevgili Mabet. Her zaman olduğu gibi; yüce gönlün dinledi, dillerin anlattı, dalların sardı beni… Ve fakat fark ettim ki, ekmedin bu sefer umut yüreğime. Belli ki uzun zaman olmuş, umut seni de terk edeli. Sarıldım heybetli gövdesine, “Sen de başını alıp gitme, yeter” dedim. Bir şarkı çalalım tam da bugünler için. Gel birlikte dinleyelim… “Ben suyumu kazandım da içtim. Ekmeğimi böldüm de yedim. Alkışı duydum, ihaneti gördüm. Sesim de oldu, sessizliğim de. Sen de başını alıp gitme ne olur Ne olur tut ellerimi.” Tüm ihanetlere, tüm toplumsal çöküşlere, kayboluşlara rağmen ve sessizliğimize… Sevgili umut, sen de bu toplumu bırakıp gitme…