“İnsanın yozlaşma belirtisi, insanın sevgisizliğiyle başlar. “ Bugün yazımızda; siyaset, politika, gündem değil, sevgi-sevgisizlik var. Bu kadar kötü bir dünyada ve böylesi ağır karamsarlığın hâkim olduğu bir coğrafyada, elimizde kalan bi tutam sevgide olmazsa nasıl yaşanır.? İnsanın yozlaşması da böyle başlamaz mı? Sevgisizlikle… Her bir derdin ilk belası… İlk başı… İnsanı sevmez, hissetmez başkasının acısını, kendinden başkasını düşünmez, kurmazsa empati nasıl sevecek ki zaten insan, insanı… Ah sevgisizlik… Bir kez kapıldıydın mı rüzgarına düşman olursun senden gayrısına… Varsa yoksa kendin. Ananı-babanı sevdiğini derken bile aslında kendini sevdiğindendir. Niye? Senindir çünkü. Sahiplik duygusu. Köreltir seni. Kendi bilmez ya kendinden başkasının halini. İster ki sahip oldukları da sırf onun olsun. Hatta düşünsün onun gibi… Paylaşmayı bilmez, dayanışmayı. Bilmez halden anlamayı… Herkes kendini sevsin isterde, bilmez sevmeyi… Sanki hiç; başı, saçı okşanmamış gibi, zayıflık sayar baş okşayan koca yürekliliği… Sevgisizlik nasıl da büyütüyor bencilliği değil mi? İnsan bir kez yozlaşmaya görsün. “Ben”dir hep dili, unutur bizi. Ah insan… Bilmiyor ki sevgisizlik her şeyin başı… Bir tek bununla kalsa. Kalır mı? Doğayı sevmez. İstemez, ağaçlar boy versin, Irmaklar gürül gürül aksın. Söker ağacı, doldurur ırmağı, diker betonu Halbuki olur mu? İnsan ve doğa birbirinden ayrı durur mu? Tek bir doğa mı peki? İçinde; kuşu, börtü, böceği. Hepsi sevgi üstüne değil mi? Ne diye öldürürsün; kediyi, köpeği… Öyledir. Sevgi devasa bir gök kuşağı gibi, başımızda taç gibi açar. Tüm evreni kaplayan gök yüzü gibi sarar sarmalar. Sevgisizlik oldu mu nasıl sarıp sarmalayacağız birbirimizi? Yaralarımızı birlikte nasıl sağaltacağız? “İnsanın yozlaşma belirtisi, insanın sevgisizliğiyle başlar. “ İşte bize memlekette çok uzun zamandan beri, sevgiyi unutturdular. İnceliğini dayanışmanın… Dostluğun güzelliğini… Hani bugün bağır bağır aradığımız adalet var ya hani… Hani, hukuksuzluk, usulsüzlük… Hani, yoksulluk… Hatta; hani günlerdir konuştuğumuz butlanı, siyaseti… Hepsinin başı işte bu yozlaşmadan… Yozlaşma, sevgisizlikten… Bak; başına, sağına, soluna. Hepsi insanoğlu sevmeyen adam… Sevgisizliğe teslim oldun mu, yozlaşmaya da teslim olursun böyle işte… Tabi sevgisizlik, vefasızlıkta getirir beraberinde… Sev be kardeşim… Düşünmek gibi, Bedava sevmekte… Çünkü, değiştirecekse eğer, bir tek sevgi değiştirir bu memleketi… Karanlığı aydınlığa bir tek insanın insanı sevmesi dönüştürür… Sevgisizlik başa bela… Sev.  Bırak, pul pul sevinç yağsın başına…