Neşe, yaşam coşku, heyecan ve umut. Nasılda unutuldu hayatlarımızda. Ve nasılda silindi yüreklerimizden aşk ve nasılda koparıldı dillerimizden sevgi… Geriye koca koca adamların toplumlara ektiği nefret söylemleri kaldı… Nasıl mı? Mesela; Gazze’de çocuklar öldürülüyor diyorum. “Ayyy evet ya, sorma. Çok üzünç! Paylaştım ben zaten sosyal medya da” diyorlar. Başkasının acısı hissedildi, paylaşıldı. Ama sosyal medyada parçalanan yüreğimiz, gerçek hayatta arkamızı dönünce çabuk geçer. Çünkü yaşamadığını hissedemezsin. Zaten Hayat!.. Ne yapalım işte, devam ediyor. Un ufak mı olalım!.. Afganistan’ da Talibanın; kadınlar ve kız çocuklarının hayatını istismar eden, fütursuz yasaları gölge düşürüyor hayata dair umutlarıma, diyorum. Şiddetli bir; “evet haklısın Taliban kahrolsun.” Zaten o da sosyal medya da kınandı kınım kınım. Sürüyor bu tepkide birkaç gün. Unutuluyor sonra. Öyle ya nasıl olsa bu Afganistan’ da burada değil ya. Diyorum Iran’ da şeriata karşı büyük bir direniş var. Protesto amaçlı saçını açıyor kadınlar. Herkes açık saçlarını savur savur savurarak destek veriyor kadınlara. Diyorsun ki ne güzel, kadınlar dünyanın her yerinde uyanacak bu sefer. Sonra bir haber düşüyor. İran’ın bilmem hangi bölgesinde; insan hakları aktivisti idam edildi. İran’a özgürlük diyen kimseden tık yok.  Sonra bir bakıyorsun şu meşhur sosyal medyada haberler düşmüş. İran’lı değilmiş zaten Kürt’müş. Aynı rejim, aynı insanlık dışılık. Ali’ye yaparken kötü, Veli’ye yaparken iyi görülür mü? Hele bir de çocuklar arası acıyı ayrıştırma var ki felaket. Hani Afrika’da üzülüyorduk ya açlıktan ölen çocuğa, Suriye, Rojava’da donarak ölmüş çocuklar diyoruz, “Ama ama ama”lı cümleler içinde kıvranıyoruz. İnsanlığı, “Ama” içinde donduruyoruz… Yukarıdan aşağıya yayılan toplumun birçok kesimini kapsayan bir nefret söyleminin yaşam alanlarımızda zehir saçmaya başladığına tanıklık ediyoruz… İnsanların maruz bırakıldığı riyakârlığa ama’lı cümleler ekliyoruz… Oysa; Afganistan’ da Taliban neyse, Suriye’ de ve Iran’ da da selefi düşüncelere sahip gruplar aynı… Ki, Afganistan’da kız çocuklarının eğitim hakkının tamamen kaldırıldığının hemen arkasından, Suriye’ de kadınların iş yerlerinde makyaj yapmaları yasaklandı… Ardından, yine Afganistan’ da kölelik yasallaştı ve dahası… Vicdan denen şey; başkalarının acılarını, “Ama’sız” görmeye yarayan bir parçamızdır… Görmüyor musunuz? Hayatlar, kadınlar ve çocuklar; Afrika, Afganistan, Iran fark eder mi? Aynı düşünceye sahiplerin, eline, üç beş kuvvetli tarafından verilen güçle solduruluyor… Doğrunun; yöresi, berisi, bölgesi. Acının, “Ama’ sı” olur mu? Ortadoğu’da; çocuklar ve kadınlar, Taliban ve selefi düşünceliler tarafından yok ediliyorlar. Alevi’si, Sünnisi… Çerkez’i, ezidisi… Dürzisi, kürdü fark eder mi? Yanlış nerede olursa olsun yanlıştır. Bir çocuk öldüğünde bütün dünya; ayrımsız, ayrıştırmasız ağlayabiliyorsa insandır. Zira; acının, “ama”sı yoktur…