Sizlere sevdiğim bir şairden bahsetmek istiyorum. Cemal Süreya mı desem Cemal Süreyya mı? En iyisi Cemal Süreyya’yı Cemal Süreya yapan olaydan bahsedeyim. Şairliğin şairlik olduğu zamanlar o zamanlar. Halkın şiirleri yakından takip ettiği dönemler… E tabi şairlerimizin de bir havası var kendilerince. Şimdi anlatacağım hikâye aslında onlara yakıştıramadığım bir hikâye… Cemal Süreyya, Sezai Karakoç ve Muazzez Akkaya üniversite arkadaşlarıdır. Cemal Süreyya ve Sezai Karakoç, Muazzez’e hafiften yanıktır. İki şair birbirlerinin Muazzez’e olan ilgilerini fark edince, ikisi de kendince daha çok sevdiğini göstermeye çalışır. Biri der Muazzez’e bu şiiri yazdım, diğeri der ben daha güzelini yazdım. Buraya kadar bir problem yoktur aslında. Kız kime gönlünü kaptırırsa aşk onda son bulur; ancak Cemal ve Sezai Muazzez’i unutup olayı iddiaya bindirirler. İddia ben Muazzez’i tavlarım, hayır ben tavlarım sınırına kadar ulaştı. Tabi masum Muazzez’in bunların hiçbirinden haberi yoktur. İddiaya göre Cemal Süreyya Sezai Karakoç’a “Sezai sana üç ‘a’ fazla eğer Muazzez’i ben tavlarsam ortadaki ‘a’yı alırım ‘Karkoç’ kalırsın” der. Sezai Karakoç ise “Cemal sana da iki ‘y’ fazla Muazzez’i tavlarsam sen de ‘Süreya’ olursun” der. Cemal Süreyya kaybetmiştir ve artık o Cemal Süreya olmuştur. Daha sonra bu olayı öğrenen Muazzez Akkaya Sezai Karakoç’u terkeder. Tabi iki arkadaş ne kadar büyük bir hata yaptığını anlar. Muazzez’in arkasından Sezai o çok bilindik şiiri yazar: Mona Roza Çok zaman sonra bunu bir gazeteye verir. Gazetede yayınlanan Mona Roza’da garip bir akrostiş vardır. Bunu herkes anlamaz ama okuyan Muazzez Akkaya anlar. MONA ROSA Mona Roza, siyah güller, ak güller Geyvenin gülleri ve beyaz yatak Kanadı kırık kuş merhamet ister Ah, senin yüzünden kana batacak Mona Roza siyah güller, ak güller   Ulur aya karşı kirli çakallar Ürkek ürkek bakar tavşanlar dağa Mona Roza, bugün bende bir hal var Yağmur igri igri düşer toprağa Ulur aya karşı kirli çakallar   Açma pencereni perdeleri çek Mona Roza seni görmemeliyim Bir bakisin ölmem için yetecek Anla Mona Roza, ben bir deliyim Açma pencereni perdeleri çek.   Zeytin ağaçları söğüt gölgesi Bende çıkar güneş aydınlığa Bir nisan yüzüğü, bir kapı sesi Seni hatırlatıyor her zaman bana Zeytin ağaçları, söğüt gölgesi   Zambaklar en ıssız yerlerde açar Ve vardır her vahşi çiçekte gurur Bir mumun ardında bekleyen rüzgar Işıksız ruhumu sallar da durur Zambaklar en ıssız yerlerde açar   Ellerin ellerin ve parmakların Bir narçiçeğini eziyor gibi Ellerinden belli oluyor bir kadın Denizin dibinde geziyor gibi Ellerin ellerin ve parmakların   Zaman ne de çabuk geçiyor Mona Saat on ikidir söndü lambalar Uyu da turnalar girsin rüyana Bakma tuhaf tuhaf göğe bu kadar Zaman ne de çabuk geçiyor Mona   Aksamları gelir incir kuşları Konar bahçenin incirlerine Kiminin rengi ak, kimisi sarı Ahhh! beni vursalar bir kuş yerine Aksamları gelir incir kuşları   Ki ben Mona Roza bulurum seni İncir kuşlarının bakışlarında Hayatla doldurur bu bos yelkeni O masum bakışlar su kenarında Ki ben Mona Roza bulurum seni   Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza Henüz dinlemedin benden türküler Benim aşkım sığmaz öyle her saza En güzel şarkıyı bir kurşun söyler Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza   Artık inan bana muhacir kızı Dinle ve kabul et itirafımı Bir soğuk, bir garip, bir mavi sizi Alev alev sardı her tarafımı Artık inan bana muhacir kızı   Yağmurlardan sonra büyürmüş başak Meyvalar sabırla olgunlaşırmış Bir gün gözlerimin ta içine bak Anlarsın ölüler niçin yasarmış Yağmurlardan sonra büyürmüş başak   Altın bilezikler o kokulu ten Cevap versin bu kanlı kuş tüyüne Bir tüy ki can verir bir gülümsesen Bir tüy ki kapalı gece güne Altın bilezikler o kokulu ten   Mona Roza siyah güller, ak güller Geyve'nin gülleri ve beyaz yatak Kanadı kırık kuş merhamet ister Aaahhh! senin yüzünden kana batacak! Mona Roza siyah güller, ak güller   Muazzez her kıtanın ilk harfine baktığında Sezai’nin Muazzem Akkayam yazdığını görür ve koşar gider Sezai’nin yanına. “Sana geldim” der. Sezai Karakoç şaşırır ve aynı yanlışı tekrar yapar “İyi de Muazzez, sen bana gelirsen ben şair kalamam ki” der. Şair kalmak mı aşkla kalmak mı? Ben aşkla kalmayı tercih ettim. Aşkla, sevgiyle kalın okurlarım.