Anıtkabir'e ilk kez ne zaman gittim, hatırlamıyorum. Ama her gidişimde yaşadığım o tarifsiz heyecanı, içimde büyüyen sevinci ve boğazımda düğümlenen duyguları çok iyi biliyorum. Yıllar geçiyor, saçlarımız ağarıyor, hayat değişiyor. Ama Anıtkabir'in merdivenlerini çıkarken yüreğimdeki o çocuk hiç büyümüyor. Çok önemli bir engelim yoksa her 10 Kasım'da, devlet töreninin ardından soluğu yine onun huzurunda alırım. Çünkü benim için orası yalnızca bir anıt mezar değil; geçmişim, bugünüm, geleceğim ve en önemlisi, ona duyduğum minnetin adresidir. Hayatım boyunca unutamayacağım anlardan biri de kıymetli öğretmenim, orkestra şefi Hikmet Şimşek yönetiminde, opera korosu ve orkestrasıyla Anıtkabir'in merdivenlerinde verdiğimiz konserdir. Düşünebiliyor musunuz? Cumhuriyet'in yetiştirdiği bir sanatçı olarak, Cumhuriyet'in kurucusunun huzurunda, onun sevdiği şarkıları ve marşları seslendirmek... O gün yalnızca sesimiz değil, yüreğimiz de şarkı söylüyordu. Her notada minnet, her marşta gurur vardı. Öyle anlar vardır ki insan yaşarken bile bir daha yaşanmayacağını bilir. İşte o konser benim için böyle bir andı. Bir zamanlar yok olmanın eşiğine gelmiş bir milletin yeniden ayağa kalkması, bağımsızlığına kavuşması ve çağdaş bir Cumhuriyet kurması kolay olmadı. Mustafa Kemal Atatürk'ün, silah arkadaşlarının ve bu uğurda can verenlerin emeklerini hangi kelimelerle anlatabiliriz? Ben bugün sanatçı olabildiysem, özgürce düşünebildiysem, yazabildiysem, şarkılar söyleyebildiysem bunu Cumhuriyet'in bana açtığı yola borçluyum. Bu sevgi yalnızca benimle de sınırlı kalmadı. Oğlum henüz dört aylıkken onu da Atamın huzuruna götürdüm. Belki hiçbir şeyin farkında değildi. Ama ben biliyordum ki kucağımda yalnızca oğlumu değil, Cumhuriyet'in geleceğinden bir parçayı taşıyordum. Şimdi her 10 Kasım'da saat dokuzu beş geçe hayat bir anlığına duruyor. Ama benim içimde bir şey durmuyor. Minnetim büyüyor, sevgim çoğalıyor, Cumhuriyet'e olan inancım yeniden filizleniyor. Çünkü 10 Kasım benim için yalnızca bir ayrılığın yıldönümü değil, bir milletin kendisine bırakılan emaneti hatırlama günüdür. İyi ki bu topraklardan bir Mustafa Kemal geçti. İyi ki silah arkadaşlarıyla birlikte bize Cumhuriyet'i armağan etti. İyi ki bu Cumhuriyet'in bir ferdiyim. Ve iyi ki senin açtığın yolda yürüyebiliyor, senin kurduğun Cumhuriyet'te şarkılar söyleyebiliyorum Atam! Saatler 09.05'te dursa da seninle başlayan Cumhuriyet'in sesi hiç susmayacak. Saygıyla, özlemle, bitmeyen bir sevgiyle...