Ankara'da kesin sayıyı vermek zor; çünkü ASPAVA tek bir zincirden çok, zaman içinde farklı aileler ve işletmeler tarafından büyüyen bir "Ankara kültürü" hâline gelmiş durumda. Günümüzde başkentte irili ufaklı, özellikle Kızılay, Küçükesat, Emek, Tandoğan, Çayyolu ve Keçiören bölgelerinde ASPAVAlar yoğunlaşıyorlar. Önce bir gerçeği kabul edelim: Dünyada bazı şehirler bir şeyleriyle ünlüdür. Paris denince Eyfel, Roma denince Kolezyum, Napoli denince pizza akla gelir. Ankara denince ise akla iki şey gelir: bürokrasi ve ASPAVA. İtalyanlar pizzalarıyla övünür. Amerikalılar hamburgerleriyle. Bizim Ankaralı ise büyük bir özgüvenle masaya yaslanır ve şöyle der: "Tamam da sizin pizzanın yanında sınırsız ezme, patates, salata, cacık, tatlı ve çay geliyor mu?" İşte o anda dünya gastronomi tarihi sessizliğe gömülür. Ankara'nın Gayriresmî Bakanlığı: ASPAVA. Ankara'da kaç tane ASPAVA olduğunu kimse tam olarak bilmiyor. Çünkü ASPAVA saymak, gökyüzündeki yıldızları saymak gibidir. Siz "Galiba otuz tane var" dersiniz, ertesi gün yeni bir tabela görürsünüz: "Meşhur Öz Hakiki Gerçek Aspava." Uzmanlar Ankara'da 50'den fazla ASPAVA bulunduğunu söylüyor. Ben ise bu rakamın eksik olduğunu düşünüyorum. Çünkü Ankara'da gece saat 02.00'de gözünüzü kapatıp rastgele bir yöne yürürseniz, en geç on dakika içinde kendinizi bir ASPAVA'nın önünde bulma ihtimaliniz oldukça yüksektir. İtalyanların pizzası varsa, bizim de ASPAVA'mız var. Üstelik bizim kültürümüzde yemek siparişi verdiğinizde asıl heyecan sipariş ettiğiniz yemek değildir. Çünkü siz bir dürüm söylersiniz, masaya önce salata gelir. Sonra ezme gelir. Sonra patates gelir. Sonra cacık gelir. Sonra tatlı gelir. Sonra çay gelir. Bir noktadan sonra insan şüphelenmeye başlıyor: "Acaba dürümü ben mi ikram edeceğim?" Ankaralı için ASPAVA sadece bir restoran değildir; sosyolojik bir kurumdur. İş görüşmesi yapılır, sevgiliyle barışılır, arkadaşlarla dünya meseleleri çözülür, hatta bazı vatandaşlar gece saat 03.00'te hayatın anlamını bile ASPAVA masasında aramıştır. Bir yabancıya Ankara'yı anlatmak çok zordur. "Bizim burada yemek sipariş edersin, sonra sipariş ettiğinin iki katı kadar ikram gelir" dediğinizde size inanmaz. Hatta bazı Avrupalı turistlerin, hesabı görünce "Peki diğer yemeklerin parasını ne zaman ödeyeceğiz?" diye sordukları rivayet edilir. Sonuç olarak Ankara'nın gerçek simgesi belki de kale, kule veya anıt değil; üzerine dumanı tüten bir dürüm ve yanında hiç bitmeyen ikram tabaklarıdır. Çünkü bu şehir bize yıllardır aynı mesajı veriyor: ASPAVA: "Allah sağlık, para, afiyet versin... Bir de üstüne künefe gelsin."