Geçenlerde merak ettim: Ankara'da kaç koro var acaba? Araştırınca karşıma öyle rakamlar çıktı ki, bir an kendimi müzik notalarının arasında kaybolmuş hissettim. Kabaca hesaplara göre Ankara'da halk müziği, sanat müziği, pop müziği, çok sesli müzik, üniversite ve dernek koroları derken 150 civarında aktif koro bulunuyor. Yanlış okumadınız. Yaklaşık yüz elli! Bir başka deyişle, Ankara'da her gün farklı bir koroya katılmaya kalksanız, beş ay boyunca aynı koroya ikinci kez uğramanız gerekmez. Eskiden insanlar akşam olunca kahvehaneye giderdi. Şimdi bakıyorsunuz, biri bağlama çantasını kaptığı gibi koroya koşuyor. Öteki nota dosyasını koltuğunun altına sıkıştırmış prova peşinde. Bir başkası "Bu akşam çıkamam, korist arkadaşlarla çalışmamız var" diyor. Ankara'da müziğin bu kadar yaygınlaşması aslında sevindirici bir durum. Çünkü insanın türkü söylemeye, şarkı söylemeye, birlikte nefes almaya ihtiyacı var. Koroda kimsenin makamı, mevkii, unvanı pek işlemiyor. En fazla şefin kaşı kalkıyor, herkes aynı anda susuyor. Koroların en güzel tarafı da burada. Günlük hayatın gerginliği içinde insanlar haftada birkaç saatliğine başka bir dünyaya geçiyorlar. Kimi "Mihriban" söylüyor, kimi "Fikrimin İnce Gülü", kimi de pop şarkılarıyla gençliğini geri çağırıyor. Tabii işin komik tarafları da yok değil. Koro üyelerinin yarısı notalara bakarken diğer yarısı şefin kaş hareketlerini takip ediyor. Bazıları şarkının sözlerini ezbere biliyor ama hangi bölümde gireceğini bilmiyor. Bazıları ise giriş yerini biliyor ama sözleri unutuyor. Buna rağmen ortaya çıkan ses çoğu zaman insanın içini ısıtıyor. Belki de bu yüzden Ankara'da koro sayısı her geçen yıl artıyor. Çünkü insanlar fark etti ki, hayatın bütün sorunlarını çözmek mümkün değil ama bazen doğru insanlarla aynı şarkıyı söylemek bile iyi geliyor. Kim bilir... Belki de Ankara'nın gerçek nüfusu beş milyon değil, beş milyon bir koro üyesidir. Sadece henüz provasına gitmemiş olanlar vardır.