Türkiye’nin geleceği liyakatli kadrolara ve güçlü kurumlara bağlıdır   Bir siyasi partinin seçimleri kazanması, ona hükümeti kurma ve programını uygulama hakkı verir. Ancak bu hak, devleti tekeline alma veya kamu kurumlarını yalnızca kendi siyasi görüşünü paylaşan kişilerle doldurma yetkisi anlamına gelmez. Devlet bir partinin mülkü, kamu görevleri ise seçim zaferinin ödülü değildir. Devlet yönetiminde esas olan liyakat, deneyim, dürüstlük ve kamu yararı olmalıdır. Demokrasinin gerçek gücü yalnızca sandıktan çıkan sonuçlarla değil, farklı görüşlere gösterilen saygıyla, kurumların bağımsızlığıyla ve toplumun bütün yeteneklerinden yararlanılmasıyla ölçülür. Bir partiye mensup olmak, tek başına yöneticilik yeterliliği sağlamadığı gibi, farklı bir siyasi görüşe sahip olmak da bir insanın bilgi ve deneyimini değersiz kılmaz. Devletlerin gelişmesi, yıllar içinde oluşan bilgi birikiminin ve kurumsal hafızanın korunmasına bağlıdır. Her hükümet değişikliğinde deneyimli insanların dışlanması, uzmanlığın yerine siyasi bağlılığın geçirilmesi, ülkenin yetişmiş insan kaynağını zayıflatır. Oysa güçlü devletler, geçmişin birikiminden yararlanarak geleceği inşa eder. Bu açıdan Türkiye’nin siyasi deneyimi önemli dersler içermektedir. Adalet ve Kalkınma Partisi’nin uzun yıllara yayılan iktidarı, Türkiye’nin ekonomik ve toplumsal dönüşümünün yanı sıra, devlet yönetiminde liyakat, kurumsal bağımsızlık ve siyasi çoğulculuk konularının önemini de gündeme getirmiştir. Buradaki mesele yalnızca bir parti değil, Türkiye’de iktidara gelen bütün siyasi partilerin benimsemesi gereken yönetim anlayışıdır. Hiçbir parti kendisini devletle özdeşleştirmemeli; devletin kurumları, siyasi iktidarlar değişse bile görevlerini tarafsızlık ve süreklilik içinde yerine getirebilmelidir. Ekonomi, eğitim, belediyecilik ve kamu yatırımları gibi alanlarda kararlar, siyasi tercihler kadar bilimsel araştırmalara, uzman görüşlerine ve uzun vadeli planlamaya da dayanmalıdır. Kamu ihalelerinde şeffaflık ve adil rekabet, kamu kaynaklarının kullanımında hesap verebilirlik esas alınmalıdır. Aynı şekilde, muhalefetin ortaya koyduğu yararlı bir öneri, yalnızca farklı bir siyasi görüşten geldiği için reddedilmemelidir. Önemli olan, düşüncenin kime ait olduğu değil, ülkeye ve vatandaşa ne kazandırdığıdır. Yapıcı eleştiri hükümeti zayıflatmaz; aksine, daha doğru kararlar alınmasına yardımcı olur. Türkiye’nin geleceği, siyasi kutuplaşmayı aşabilen, uzmanlığa değer veren ve bütün vatandaşların katkısından yararlanan bir yönetim anlayışına bağlıdır. Seçimle iş başına gelen hükümetler, demokratik meşruiyetlerini korurken kurumların bağımsızlığına, hukukun üstünlüğüne ve fırsat eşitliğine de saygı göstermelidir. Başarılı bir hükümet, yalnızca kendisine bağlı kadrolarla çalışan değil, ülkenin en yetkin insanlarını bir araya getirebilen hükümettir. Siyasi partiler değişir, hükümetler gelir ve gider. Ancak devletin kurumsal hafızası, yetişmiş insan kaynağı ve vatandaşlarına karşı sorumluluğu devam eder. Türkiye’nin ihtiyacı, bir siyasi tekelin yerine başka bir siyasi tekelin geçmesi değil; liyakatin, şeffaflığın, demokratik çoğulculuğun ve ortak aklın esas olduğu güçlü bir devlet düzenidir. Çünkü Türkiye bütün siyasi partilerden büyüktür. Ülkenin geleceği, iktidarı kimin elinde tuttuğundan çok, bu iktidarın devletin bütün imkânlarını vatandaşların yararına ne ölçüde kullanabildiğine bağlıdır.