Yalnızlığa değinmek isterim bu hafta izninizle... Hangimiz yalnız değiliz ki! Kalabalıklar rafa kalkmış, birkaç sahte maske yüzümüze taktığımız... Birileri giriyor hayatlarımıza ama onlar da maskelerden ibaret. Bundandır kalabalıklarda bile yalnız hissettiğimiz... Kaçımız gerçek arkadaşlara, dostlara, aşklara sahibiz? Gerçeklik aynı evde yaşayınca anlayabileceğimiz bir şey. Bu durumda "aile" büyük bir gerçeklik örneği. Hani derler ya sahte arkadaşları anne babalar anlar, sahte akrabaları da çocuklar... Gerçekten de bu böyle değil midir? Aynı aile fertleri birbirini sürekli birilerine karşı, çevredeki sansarlara karşı, kanlarını emmeye çalışan parazitlere karşı uyarır. Gerçek yaşam evimizin kapısını açıp girdiğimizde başlıyor. Çok şanslıyım. Anlata anlata bitiremediğim eşime ne maske taktım ne de onda bir maske gördüm. Aynı şekilde ailem de öyleydi. Hep korur kollarlardı beni. Peki kaç insan bu kadar şanslı oldu ki? Bencil yaşamlar bana göre değil. Bizler hayatımıza aldığımız kişileri gerçekten buna değdiği için aldık. Hiçbir zaman çıkar, menfaat ya da boş saatlerimizi doldurmak, vakit geçsin diye oyalanmak için almadık. Sevginin kutsallığının boş yere harcanmaması okullarda bile öğretilmeli. Asıl kutsal olan sevgidir. Aşk da arkadaşlık da dostluk, ortalık ve daha niceleri de sevgi temeline kurulur. Yara açılınca yaraları sevgi sarar, hiç öğretilmedi hiçbir şair de değinmedi şahsımda dahil buna. En ağır olanı da günümüzde maskeli aşıklar olması... Aşkla gözümüz, yüzümüz, ömrümüz en kötüsü kalbimizi boyadılar. Sevdiklerimizi aşkın maskesine koymaya çalıştık uymayınca da çöpe attık. Asıl olan sevgiydi, sevmekti, emek verip hiçbir karşılık beklemeden yaşama devam etmekti. Yani çıkarsız, karşılıksız sevmekti. Tek örnek geliyor aklıma: aileydi... Özellikle öğretilmedi bunlar bize, zaten biz de hiç öğrenmeye çalışmadık! Ancak ve ancak bu durumun farkında olan, yaşamını bununla temelliyen kişiler mutlu... Toplumda ise sahte aşklarla, dostluklarla yüreğini doyuran, temeli boş ama dozu, dozajı yüksek olan hayatlar... Ne olur hayatınızda sizin için bedel ödeyen insanlar, sevgiler olsun... Hep ben hep ben diyen değil, sen ne istersin, sen ne düşünürsün, senin fikrin nedir diyen insanlar olsun. Önce sevin lütfen, aşk sonra da gelir... Gerçi gelmese kaç yazar, sevgi öyle bir sihirdir ki tamir edemeyeceği yara yoktur. O yüzden birini gerçekten seversen asla yalnız kalmazsın...