Alkışın en büyüğünü hak eden güfte yazarı Zeki Müren ne demşti: "Goncadır gülün ilk hali..." Her şeyin en küçüğü, en tazesidir güzel olan.... Mutlulukların da en küçüğüdür makbul olan... İnsan küçük mutluluklardan büyük umutlarla çıkar. Çıtayı ne kadar yükseltirsek mutluluk kaynaklarımızı da o kadar tüketiriz. Nazımın da dediği gibi: " küçük bir mutluluk istiyorum. O kadar küçük olsun ki istemesin kimse benden onu..." Koca dünyada bu aç gözlü insanlığa ne yetmedi ki... İnsanların mutlulığunu kıskanmak, onlara o mutlulukları yakıştırmamak, ellerindeki mutluluklarını yani umut tanelerini bile almaya çalışmak... Küsmek, kavga etmek, ölmek, öldürmek... Şu kısacık ömüre değer mi bu kadar hırs, intikam, kötülük... Yunus Emre ne demişti: "Sular hep aktı geçti, Kurudu vakti geçti. Nice han, nice sultan Tahtı bıraktı geçti. Dünya bir penceredir, Her gelen baktı geçti." Nice insanlara yaşam bir rüya gibi geldi geçti. Bizimki biraz uzun sürdü sanki... Yine de ekmeğini bölüşen, imeceyle çalışan, yardıma muhtaçlar için bir kap sofrasına koyan insanlara kısacık geçti zaman... Bize ise bu kadar lüksün içinde yaşam o kadar uzun geliyor ki! Amaç yok, hedef yok, umut yok, haliyle mutluluk da yok... Çok mu umutsuzum bilmiyorum ama dünya nereye gidiyor? Bilmiyorum...