Bugün sizlere aşkın o en saf hali umuttan bahsetmek isterim sayın okurlar. Umut hakkında çok şey söylendi belki ama hiçbiri anlatamadı çektiklerimizi... Hep dedik ya "acaba o da beni seviyor mudur, o da beni düşünüyor mudur, arasam mı ki..." Ne tatlı telaşlar uzaktan bakınca, içindeyken ise ölüm gibi bir şey... Umut değil mi ki zaten insanı kör kütük aşık eden? Sebepsiz hayaller kurdurup, aklının her köşesine onu nakşeden. Gerçeklerden uzaklaştırıp, hayaller kurduran. Mutlu düşler gördürüp, bıçak sırtı yalnızlıklarla baş başa bırakan. Umut ile aşk arasında kalınmış bir şiirdi benimkisi: "Bir sevgilim var, Kaybetmekten korktuğum için öpemediğim. Hayallerim var, Bağlanacağım için kuramadığım. Sözlerim var, Tutamayacağımı bildiğim için veremediğim Bir de sebeplerim var, Sonuçlarından korktuğum için düşünemediğim. Bir gönlüm var, Ferman geçmediği için sevemediğim. Vedalarım var, Gidenlere bir şeyler bıraktığım için el sallayamadığım. Gelenler var, Gidemeyeceğimi bildiğim için bağlanamadığım. Ve aşklarım var, Gönlüme kazındığı için vazgeçemediğim. Bir de sen varsın sevgili Her şeye değdiği için hiçbir şey veremediğim"