Yoksulluk sadece maddi yoksunluk değildir… Psikolojik çöküntü ve yalnızlıkta yoksulluktur… Yoksulluğun bireysel yaşamlar üzerindeki yarattığı o çaresizlik hisleri ve çöküşün etkilerini artık kapalı değil çok açık ve toplumun her kesiminde görüyoruz… Yaşamlar üzerinde ki bireysel hüzünler derinlere indi… İnsanların kaygıları, hayata tutunma çabaları son beş yılda hiç olmadığı kadar görünür oldu… Bir tarafta; betonlaşmanın talanı, metropollerde aşırı hareketli yaşamın yorgunlukları… Öte yandan; kavgalar, gürültüler, sokaktan okullara kadar taşınan şiddet… Bir yandan; Tüm bu olumsuzluklar ve gelecek kaygısından kurtulmak isteyen gençlerin ülkeden göçü… Ama diğer bir yandan da; sisteme alışmış adam sendeciler… Artık kimse bırakın kendi memleketine aidiyet duygusunu, yaşama karşı bir aidiyet hissetmiyor… Kendisini hayatın içinde hissetmiyor… Yaşadığını hissetmiyor… Hisler yorulmuş, duygular körelmiş, kentlerin en çeperlerinde ki vatandaştan, daha ayrıcalıklı semtlerinde ki vatandaşına kadar, herkes, “hiç” ilk içinde tükenmiş… Öyle bir hal ki; İnsan için güzel olan ne varsa ya sınırlı ya yasaklı… Suç sanki. Hatta; istekler, düşler bile… Ha geçti ha geçecek. Ha bitti ha bitecek bu karanlık günler, diye diye neredeyse bir ömür, koca bir 25 yıl, tutunduğumuz umudun hayali ile akıp geçti… Çirkinlikler, acılar, bayağılıklar atılıp unutulur mu? Aşılır mı çaresizlikler bilmem, ama besbelli bir boşluğa, bir çıkmaza doğru yürümüşüz yıllarca… Bilmem. Bunda kimsenin suçu yok belki. Bilmem ki, vardı belki… Yanılgıydı, yenilgiydi… Belki acıydı, tatlıydı... Bazen biraz sevinç, çokça korkuydu belki, bizi bize yabancılaştıran… Bilmem ki. İnsandık neticede… Suçumuz insan olmaktı… Bu canına yandığım dünyanın insanı olmaktı… Velhasıl; Eğrimiz, doğrumuzla… Birlikte tükendik… Ve fakat yine; birlikte, birlikle yeniden doğabiliriz… Çünkü; bir karanlık dehlizde olsak da hâlâ birileri oralardan yıldızlara bakıyor… Birlikte bakabiliriz… Görünen o ki; başka türlü çıkışta yok bu karanlıktan… Ya hep beraber ya hiçbirimiz…