Uzun zamandır direniyoruz. Biten şeyleri bitmemiş gibi taşımaya, değişen insanları hâlâ eskisi gibi tanımaya, bizi yoran düzenlerin içinde kalmaya devam ediyoruz. Çünkü insan, mutsuz olsa bile alıştığı yerden ayrılmaya korkuyor. Tanıdık bir huzursuzluk, bilinmeyen bir ihtimalden daha güvenli geliyor. Ama zaman değişiyor. Dün doğru bildiklerimiz bugün bize yetmiyor. Bir zamanlar kendimizi ait hissettiğimiz yerlerde artık yabancı gibi duruyoruz. Eskiden uğruna mücadele ettiğimiz bazı şeyleri bugün neden bu kadar önemsediğimizi bile anlayamıyoruz. Hayat ilerliyor. İnsanlar değişiyor. Biz ise aynı yerde kalmak için direniyoruz. Oysa belki de artık direnmenin değil, değişmenin zamanı. Yeni bir sayfa açmak için her şeyin düzelmesini bekliyoruz. Pazartesiyi, yeni ayı, yeni yılı… Şartlar uygun olduğunda başlayacağımızı söylüyoruz. Fakat hayat bize hiçbir zaman kusursuz bir başlangıç sunmuyor. Bir şeyler mutlaka eksik, yarım ya da belirsiz kalıyor. Belki de yeni bir sayfa, her şey hazır olduğunda değil; artık eski sayfada kalamayacağını anladığında açılıyor. Senin için de benim için de tam zamanı olabilir. Belki uzun süredir kendimize söyleyemediğimiz gerçekler var. Bizi mutlu etmeyen alışkanlıklar, yalnızca emek verdiğimiz için sürdürülen yollar, başkaları kırılmasın diye vazgeçtiğimiz istekler… İçimizde bir ses, “Böyle devam etmek zorunda değilsin,” diyor. Biz ise onu duymamak için hayatın gürültüsünü biraz daha açıyoruz. Peki ya bazı şeyler eskisi gibi olmayacaksa? Belki bu bir kayıp değil, yeni bir ihtimaldir. Belki kapanan kapılar bizi dışarıda bırakmak için değil, artık başka bir yöne bakmamız gerektiğini göstermek için kapanıyordur. Yeni bir sayfa açmak, geçmişi silmek değildir. Yaşadıklarımıza bakıp “Buradan almam gerekeni aldım,” diyebilmektir. Çünkü bir şeyden ders almakla onu ömür boyu taşımak aynı şey değildir. Artık kendimize dürüstçe sormalıyız: Gerçekten istediğimiz için mi devam ediyoruz, yoksa bunca zaman emek verdiğimiz için vazgeçmeye mi korkuyoruz? Sabır mı gösteriyoruz, yoksa değişmekten mi kaçıyoruz? Bu soruların cevapları kolay olmayabilir. Ama insanın hayatı, kendine verdiği dürüst cevaplarla değişir. Zaman değişiyor, biz de değişiyoruz. Dünkü hâlimize sadık kalmak uğruna bugünkü kendimize haksızlık etmemeliyiz. Bir zamanlar istediğimiz şeyi artık istemiyorsak utanmamalıyız. Fikrimizi değiştirmek kararsızlık değil; bazen büyüdüğümüzün en açık göstergesidir. Her şeyi bir günde değiştirmek zorunda değiliz. Bazen küçük bir karar, ertelenmiş bir başlangıç ya da kendimize verdiğimiz yeni bir söz yeterlidir. Çünkü en büyük değişimler sessiz başlar. Kimse fark etmez ama biz içimizde bir devrin kapandığını biliriz. Uzun zamandır direniyoruz. Şimdi biraz da değişime güvenelim. Eski sayfada yeterince kaldık. Yenisini çevirmenin tam zamanı.