Bazı şiirleri sen yazarsın, bazı kelimeler sana şiir yazdırır...
Kıskandığım şiirler var, kıskançlığımdan şairini bile aklımda tutmadığım...
"Ölmek için gelir insan bu dünyaya.
O yüzden bayılır her yağmur yağdığında toprak kokusuna"
"Ne çıkar yanımda olmasan!
Yüreğim senden ibaret değil mi?
Uzaktan sevmek zor demişsin
Etme be sevdam görmeden sevmek ibadet değil mi?"
"Herkese selam, sana hasret"
...
Haksız sayılmam değil mi?
Kim bilir ne duygularla, ne üzüntülerle, ne sevinçlerle karalanmış satırlar.
Evet bu şairleri kıskandığım doğrudur. Ancak başkasının çiçeği açtı diye senin bahçen solmaz.
Bu başarılı şairler bana hep ilham kaynağı olmuştur.
Onların nasibi, zamanı, güzelliği farklıdır.
Benim nasibim ise bu zamanda siz güzel okullarıma denk gelmiş olmam.
Hepsi bir iz bırakarak gitmiş bu dünyadan. Bu dünyaya iz bırakarak gitmek çok muhteşem bir şey bence.
Derviş'e sormuşlar "nereye gidiyorsun?" diye.
"Gidiyorum işte" demiş. "Çiçekleri ezmeden, gönülleri kırmadan, incitmeden, evvelden ezele gidiyorum."
Peki "nasılsın?" diye sormuşlar.
"Bilmem" demiş, "Mizanda belli olacak."
Ben de geziniyorum işte bu dünyada.
Şiirlerimle, öykülerimle, hikayelerimle...
Sizlere olan sevgimle...