Çürüyen bir çiçeğin zarafetini, terk edilmiş bir evin sessizliğini, bir insanın yüzündeki yorgunluğu, geçmişin artık iyileşmeyen yaralarını sevmek… Bunlar, dünyanın bize sunduğu güzellik ölçütlerini reddetmenin küçük ama radikal biçimleridir. Çünkü çirkinliğin içinde de bir estetik vardır; yalnızca herkesin bakmaya tahammül edemediği bir estetik. Çirkinliği romantize etmek, güzelliğin karşısında bir tercih değil; bazen güzelliğin bizi terk ettiği yerde hayatta kalabilmenin tek yoludur. Çünkü dünya, güzel olanı sevmeyi bize zaten öğretmiştir. Güzel yüzleri, güzel evleri, güzel başlangıçları, güzel sonları, güzel hikayeleri. Güzelliğin kendisini açıklamaya ihtiyacı yoktur. O, olduğu hâliyle kabul görür. Oysa çirkinlik, kendisini sürekli savunmak zorundadır. Bir anlamı, bir hikâyesi, bir gerekçesi olmalıdır. Belki de bu yüzden çirkinliğe bir hikâye vermek isteriz. Onu yalnızca katlanılabilir kılmak için değil, başkalarının bakışından kurtarmak için. Romantizasyon, çirkinliğin üzerini örtmek değildir. Aksine, onunla göz göze gelmektir. Belki de insan, kendi içindeki karanlığı güzelleştirmeye mecburdur. Onu bütünüyle reddetmek, kendisinin bir parçasını da reddetmek demektir. Kendi kırılmışlığını, utancını, öfkesini, kaybını… Bütün bunları yalnızca kusur olarak görmek, insanın kendisine karşı işleyebileceği en büyük haksızlıklardan biridir. Fakat burada ince bir tehlike vardır: Çirkinliği romantize etmek, bazen onun içinde yaşamayı öğrenmekle onu değiştirmekten vazgeçmek arasındaki sınırı bulanıklaştırır.  Acıyı estetik bir nesneye dönüştürmek, acının kendisini ortadan kaldırmaz. Karanlığı sevmek, karanlıkta kalmak zorunda olduğumuz anlamına gelmez.