Her 10 Kasım’da, şafak söküp zaman dokuzu beş geçeye mühürlendiğinde, İçimizde dinmeyen bir sızı yankılanır. Büyük Atatürk seni anıyoruz saygıyla, minnetle, sonsuz bir özlemle, Adına şiirler yazılır, dilden dile aktarılan tarihsel anlatılarla aziz anılar yad edilir. Yollarımız çıkar Ankara’ya, kutsal kurganına, Kimimiz avuçlarında dualarla (alkış), kimimiz elini yüreğine götürüp esenlikler diler, Kimimiz çiçekler bırakır mermerine, Kimimiz ise gözyaşlarını içine akıtır. Saat 9’u 5 geçe sirenler çalıyor; tarifi olmaz bir acı ve keskinlikte, Acımızın büyüklüğünü, kederimizin derinliğini, haykırırcasına duruyoruz olduğumuz yerde. Zaman donuyor, yaşam duruyor, Ebedi başbuğumuzun, kendi canımızdan, kendi nefesimizden daha değerli olduğunu sessiz bir yeminle anlatıyoruz dünyaya. Gönüllerimizde bir burukluk, her yıl dallanıp budaklanarak, büyüyerek yaşıyor. "Sen ölmedin, kalbimizde yaşıyorsun" diyoruz... Toprağın altından bile yansıyan o sönmez ışığını görüyor; "Ulu Atatürk! Mezarından kalk da bizi kurtar; Samsun’dan bir daha atını şaha kaldır!" diye sesleniyoruz karanlığa. "Seni her zamankinden daha çok arıyoruz" Usuma bir soru takılıyor; Sahi, vasiyetini yerine getirebiliyor muyuz? Dediğin gibi; ne yapıyorsak en iyisini, en mükemmelini yapmaya çalışıyor mu ellerimiz? Evlerimizde, ocaklarımızda anne babalar, çocuklarının ruhuna o soylu Türklük bilincini işleyebiliyor mu? İrfanı hür öğretmenler, yeni kuşakları memleket sevdasıyla alevlenen birer yurtsever olarak yetiştirebiliyor mu? Yurtseverliğin yalnızca cephede nöbet tutmak olmadığını; bilimin laboratuvarında, ekonominin çarklarında, politikanın koridorlarında da bir varoluş savaşı gerektirdiğini anlatabildik mi genç beyinlere? Türk dilini öz yurdumuzda kölelikten kurtarıp, koruyup geliştirebildik mi? On binlerce yılın ötesinden süzülüp gelen şanlı tarihimizi öğrenip, dünyaya yön veren atalarımızı hakkıyla tanıyabildik mi? Kurmayı düşlediğin o sarsılmaz "Türk kültür ordusunu" oluşturabildik mi? Türk kadınını, hak ettiği gibi dünyanın en aydın, en faziletli tahtına oturtabildik mi? Ticarette, sanatta, sporda ve teknolojinin çağ açan dehasında dünyaya öncülük edebildik mi? Tam bağımsızlığın kilidi olan o ekonomik özgürlüğü zincirlerinden kurtarabildik mi? Çizdiğin o ufkun, çağdaş uygarlıklar düzeyinin üzerine çıkabildik mi? Çağın ötesini, ufkun ötesini görebildik mi? Andımızı yüreğimizde yaşatıp, ona namusumuz gibi sahip çıkabildik mi? Türk toplumunu maddi ve manevi olarak zenginleştirebildik mi? Bunları yapmak için yorulmak bilmeden, dur durak bilmeden çalışabildik mi? Oğuz Kağan’ın asırlar öncesinden yaktığı o kutsal ateşi, senin yaktığın o hürriyet meşalesini taşıyabildik mi geleceğe? Her Türk, kendinden sonra gelecek nesillere; Türk ulusuna, Türk toplumuna ve Türk istikbaline yönelik görevlerinin asla bitmeyeceğini o asil bilinçle aktarabildi mi? Oysa sen ne kadar açık konuşmuştun tarih önünde: “İki Mustafa Kemal vardır: Biri ben, et ve kemik, geçici Mustafa Kemal... İkinci Mustafa Kemal, onu 'ben' kelimesiyle ifade edemem; o, ben değil, bizdir! O, memleketin her köşesinde yeni fikir, yeni hayat ve büyük ülkü için uğraşan aydın ve savaşçı bir topluluktur. Ben, onların rüyasını temsil ediyorum. Geçici olmayan, yaşaması ve başarılı olması gereken Mustafa Kemal odur!” Ve bir veda değil, bir kılavuz gibi eklemiştin: “Beni ne zaman görmek isterseniz aynaya bakın. Siz Türk çocukları/gençleri benim birer parçamsınız, ben de sizin...” En çaresiz anımızda sığınacağımız o pusulayı ise şu sözlerle mühürlemiştin: “Şayet bir gün çaresiz kalırsanız, bir kurtarıcı beklemeyin. Kurtarıcı kendiniz olun.” Bugün, bunca geçen zamanın ardından aynaya bakma vaktidir. Ve o aynadan yansıyan gerçek, içimizi sızlatan cinsten: Biz seni hiç anlamamışız... Çünkü seni anlamak; diz çöküp mucizeler beklemek ya da yas tutup ağlamak değil; aynaya her baktığında o kurtarıcıyı kendi içinde görmek, o bitmeyen enerjiyi kendi damarlarında hissetmektir. Yerin uçmağ olsun Ulu Türk... Murat Kalyoncu