04.17

04.17

Saat dördü on yedi geçe Uyuyordu bir ülke Yalnızca insanlar değil Vicdanlar da uykudaydı.   Çocuklar rüyalarında büyüyordu Gelecek sanıyorduk onları Anneler yarına ekmek koyuyordu Babalar sabaha yetişecek hayatlar kuruyordu Ve kimse sormuyordu Bu evler Bu duvarlar Bu şehir Gerçekten ayakta mı diye.   Sonra yer Ansızın Hatırladı öfkesini.   Bir çığlık kalktı yerin göğsünden Ama asıl çığlık Betona gömülmüştü çoktan. Taş yarıldı Duvarlar adımızı unuttu Merdivenler aşağıya değil Hesapsızlığa İhmale Yokluğa indi.   Bir ev yıkıldı önce “kader” dediler. Sonra bir mahalle “imtihan” dediler. Sonra bir şehir “takdir” dediler. Sonra bir ülkenin kalbi Ve sustular.   Kahramanmaraş’tan Hatay’a Adıyaman’dan Malatya’ya toprak ana değil beton baba çöktü üstümüze. Çocuklarını üstüne aldı toprak üstüne aldı üstüne aldı çünkü biz üstlerinden çekilmiştik sorumluluğu.   Enkazda saatler durdu Çalışmadı zaman Ama yalanlar çalıştı Kameralar çalıştı Unutma hızımız çalıştı. Takvimler utanarak kapandı Çünkü her gün Aynı gündü artık.   Bir el çıktı taşların arasından Bir el Bu ülkenin hâlâ attığını söyleyen. “buradayım” dedi “üşüyorum” dedi “annem nerede?” dedi Ve kimse “buradayım” demedi ona.   Vinçlerin gölgesinde dolaştı umut Gecikmiş Yorgun Borçlu. Baretli sabahlar Tozlu dualar Ve sorusu eksik ağıtlar vardı: Niye?   Biz öğrendik o gün Ölümün ne kadar sessiz Hayatın ne kadar hoyrat İnsanın ne kadar yalnız bırakılabildiğini.   Bir çocuğun adını Bir annenin saçını Bir babanın cebindeki anahtarı Nasıl yuttuğunu betonun Ve betonun Kimler tarafından Nasıl beslendiğini.   Şimdi mezar taşlarında Aynı tarih yazıyor Aynı gün Aynı sabah Aynı kırık saat Ama suçsuz değil bu saat Suçsuz değil bu toprak Suçlu olan Unutmayı seçenler.   Dinle: Toprak konuşur Ama asıl bağıran Altında kalanlardır. Bir karanfil büyür çatlaklardan Çünkü inatçıdır hayat Bir çocuk gülüşü kalır hafızada Çünkü umut Bizden daha dirençlidir.   Ey 6 Şubat Sen yalnız bir felaket değilsin Sen Adını koyamadığımız bir yüzleşmesin. Bize dedin ki: Unutursanız, Affederseniz, Hesap sormazsanız, Yeniden yıkılacaksınız.   Bizler Yası omuz omuza tutanlar Acıdan kardeş olanlar Enkazdan değil Unutmaktan korkanlar   Diliyorum ki; Bu ülke Bir daha Yalnız uykuda değil Uyandırılmadan da Yıkılmaz…   Arzu Kök